نشسته ایم و همه گاه گاه می خندیم

همه به زشترین اشتباه می خندیم

به زندگی ، به چپ و راست ، خواه یا ناخواه

به روزگار ؛ سپید و سیاه می خندیم

و گاه از سر لطف زیاد – آهسته

به فقر های سر چار راه می خندیم

اگر چه پوستمان کنده میشود ؛ اما ...

... نه ، پوست کنده به این اصطلاح می خندیم

به این شرایط محکوم بی برو برگرد

به حکم صادره از دادگاه می خندیم

هنوز هم که هنوز است ، چشم بسته و منگ

به سرنوشت رقم خورده ، آه می خندیم

کمی به آنچه شده ، دست میزنیم و سپس

همه به  آری مان قاه !! گاه !! می خندیم .

■■■

نه اتفاق قشنگی است ، درد مشترک است .

اگر به تلخترین اشتباه م ی خ ن د ی م !؟ /.